Laga Lustrumwedstrijden 1996
Het verhaal van Alexander Brinkerink over de voorbereidingen voor de Laga Lustrumwedstrijden 1996.
In 1993 ben ik aangekomen in Delft. Ik heb daar zes jaar gedaan over mijn vierjarige studie en ben in 1999 afgestudeerd. Dat lag niet alleen aan het studeren, er moest namelijk ook geroeid worden. Ik heb maar één Lustrum meegemaakt, dat van 1996, maar dat was er wel eentje die ik nooit zal vergeten.
We hadden met de Oude Vier de Varsity verloren en waren daar tweede geworden. Dit was de Varsity voordat de Laga Lustrumwedstrijden in 1996 plaatsvonden. Er is nog gesproken over mogelijke Olympische selecties, maar dat wilden we niet. Liever samen de Laga Lustrumwedstrijden starten en naar een wedstrijd in Luzern dan individueel twee maanden voor de Spelen. Realistisch gezien was de kans op Olympisch goud klein. Het Lustrumblik was eigenlijk het enige echte gouden blik dat we nog konden winnen.
In 1996 zijn de Lustrumwedstrijden weer echt opgezet zoals we ze nu kennen, met wedstrijden voor zowel de Oude Vier als de Oude Acht. De Oude Vier voer op zaterdag, de Oude Acht op zondag. We hadden voorwedstrijden vanaf vrijdag, waardoor er veel nummers konden starten. De wedstrijden gingen over 2000 meter, met een finale over 3000 Delftse meters. Het was allemaal in Delft, en dat scheelde enorm.Ik was in die periode nog volop in het wedstrijdseizoen, trainde twee keer per dag, deed wat aan mijn studie en tussendoor ook nog Lustrumwerk. Ik zat ook nog in de opbouw commissie, waarmee wij samen het hele Lustrumwedstrijden terrein hebben opgebouwd, ik schaamde me zelfs nog een beetje. Ik was namelijk als enige hardcore-wedstrijdroeiers in de opbouwcommissie.
Uiteindelijk heb ik twee Lustrumblikken gewonnen: een zilveren met de Oude vier en een gouden met de Oude Acht. Dat gouden blik was iets heel bijzonders. Binnen Laga is het winnen van zo’n gouden Lustrumblik echt een wereld op zich. Voor de rest van de wereld? Who cares. Iedereen kent de Olympische Spelen. Een paar mensen kennen de Varsity. Maar niemand kent de Lustrum winnaars van Laga. Ook hebben wij de Lagabeker gewonnen met de Oude Acht. De Laga beker stond bij een juwelier in de etalage, een enorme beker. Ik ben daar best vaak langs gelopen voordat de Laga Lustrumwedstrijden plaatsvonden, gewoon om even te kijken. Het is echt zo’n apparaat waarvan je denkt: ‘’Echt gaaf!” Ik vond het wel iets bijzonders om te hebben.
De Oude Acht was spannend. We hadden weinig samen getraind en er was discussie over hoe we de beste acht zouden samenstellen. Ik was de jongste in de Oude Vier en ging eigenlijk gewoon met de wind mee. Beslissingen werden om me heen genomen. Onze coach was daar heel duidelijk in. Iedereen kreeg een taak. En tegen mij zei hij: “Brink, jij moet gewoon je mond houden, hard staan en roeien.” En dat heb ik gedaan.
We wisten dat we in de finale waarschijnlijk tegen Nereus zouden varen, en daar waren we echt bang voor. Het was geen race die je even kwam ophalen. Maar uiteindelijk hebben we gewonnen. Dat maakte het des te mooier.
Er was ook nog twijfel of het niet te veel zou worden: starten in zowel de Oude Vier als de Oude Acht, en de week erna naar de wedstrijd in Luzern om daar óók in twee nummers te starten. Maar het is allemaal goed gekomen. We hebben in Luzern gewonnen én op het Lustrum.
Ik heb het jaar na de Laga Lustrumwedstrijden wel nog Varsityblikken gewonnen, zelfs zowel goud als zilver. En achteraf is het wel grappig dat het verschil in gewicht tussen de twee Varsityblikken niet zo’n groot verschil was, vergeleken met het verschil tussen de twee Lagablikken. Er zit veel meer goud in een Laga-Lustrum-blik, dan in een Varsityblik zit.
Als ik kijk naar de Laga Lustrumwedstrijden van 10 mei 2026, dan kijk ik vooral uit naar het Oude Achten-veld. Dat is waar het echt om draait. Ik vind het sowieso mooi dat we nog steeds zo’n gekke studentenvereniging zijn die dit kan organiseren, gewoon in Delft.
Een Lustrumwedstrijd maak je misschien één keer mee. Misschien twee. Dat maakt het zo bijzonder. En wat Laga daarin uniek maakt, is die Lustrumbeker. Die bestaat al meer dan honderd jaar. En geloof me: die weegt zwaar. Niet alleen in goud, maar vooral in betekenis.
Geschreven door: Sylke Start